Ένα ματωμένο γράμμα που δεν έφτασε ποτέ, εκεί που έπρεπε…
Τέκνα μου αγαπητά…
Αν με ρωτήσετε πώς ελευθερώθηκε το γένος μας από τον ζυγό τον βαρύ, θα σας ειπώ με όλην την αλήθειαν της καρδιάς μου, πως δεν ήτον μονάχα το σπαθί μας, μήτε η ανδρεία μας, ήταν προ πάντων, η πίστις μας εις τον Θεόν τον Ύψιστον.
Εμείς οι ταπεινοί, οι αγράμματοι πολλοί εξ ημών, δεν είχαμε μήτε κανόνια πολλά, μήτε άρματα λαμπρά.
Είχαμε όμως στα στήθη μας φλόγα και στα χείλη μας προσευχή.
Πριν βγούμε εις την μάχην, εσταυρώναμε το κορμί μας και ελέγαμε:
«Κύριε, εσύ να φυλάγεις την πατρίδα και ημάς».
Και με αυτήν την ελπίδα προχωρούσαμε, χωρίς να λογαριάζουμε τον θάνατον.
Θυμούμαι ακόμη τα λόγια των γερόντων και των παπάδων μας.
Μας εδίδασκαν πως ο αγών δεν είναι μόνον διά την γην και τα χωριά μας, αλλά διά την πίστην και την ψυχήν μας.
«Διά του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν»,
ελέγαμε, και τα λόγια αυτά ήσαν σαν δύναμις που μας εσήκωνε από την γην.
Πολλές φορές εσταθήκαμε ολίγοι απέναντι εις πλήθη πολλά.
Ο εχθρός είχε δύναμιν, είχε τάξιν, είχε φόβητρον.
Και όμως, εμείς δεν εδειλιάζαμε.
Διότι ελέγαμε μέσα μας πως ο Θεός βλέπει την αδικίαν και δεν θα αφήσει το γένος να χαθεί.
Και πράγματι, εις στιγμάς που όλα εφαίνοντο χαμένα, ερχόταν βοήθεια εκεί που δεν την περιμέναμε.
Εις τα βουνά, εις τα φαράγγια, εις τα κάστρα, η Παναγία ήτον η ελπίδα μας.
Την εφωνάζαμε «Υπέρμαχο Στρατηγό» και πιστεύαμε πως σκεπάζει τον αγώνα μας.
Πόσες φορές δεν εσώθησαν παλικάρια από βέβαιον θάνατον!
Και όλοι ελέγαμε πως δεν ήτον έργον ανθρώπου, αλλά θεία πρόνοια.
Δεν θα σας ειπώ πως δεν εφοβηθήκαμε ποτέ.
Ο φόβος είναι ανθρώπινος. Αλλά η πίστις τον ενικούσε.
Όταν ο νους εσκοτείνιαζε, η προσευχή τον εφώτιζε.
Όταν το σώμα εκουραζόταν, η ελπίδα εις τον Θεόν του έδινε νέαν δύναμιν.
Και όταν εχάναμε συντρόφους εις την μάχην, δεν τους εκλαίγαμε ως χαμένους.
Τους εθεωρούσαμε μάρτυρας και ήρωας, που έπεσαν διά το δίκαιον και την πίστην.
Αυτό μας έδινε κουράγιο να συνεχίσουμε, διότι ελέγαμε πως η θυσία τους δεν θα πάει χαμένη.
Έτσι, παιδία μου, ό,τι επετύχαμε δεν ήτον έργον μόνον της ανδρείας μας.
Αν ήτον έτσι, ίσως να είχαμε χαθεί.
Αλλά είχαμε σύμμαχον τον Θεόν.
Και όταν ο άνθρωπος έχει καθαρή καρδιά και δίκαιον σκοπόν, ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει.
Δια τούτο να ενθυμείσθε πάντοτε τούτο, η Ελευθερία δεν κερδίζεται μόνον με το σπαθί, αλλά και με την Πίστιν.
Και καθώς τότε εσωθήκαμε με την βοήθειαν του Θεού, ούτω και εις κάθε δυσκολίαν της ζωής, εις Αυτόν να στρέφετε την ελπίδα σας.
Αυτή είναι η αλήθεια που έζησα και σας παραδίδω.
πηγή: https://eeod.gr/
