Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζονται ως απλές επετείοι.
Δεν είναι ημερομηνίες στο ημερολόγιο.
Δεν είναι τυπικές αναφορές, στεφάνια και τελετές.
Είναι πληγές ανοικτές στη συλλογική μνήμη ενός λαού.
Η 19η Μαΐου είναι μία τέτοια ημέρα.
Είναι η ημέρα που ο ελληνισμός δεν θυμάται απλώς — απαιτεί να μην ξεχαστεί.
Απαιτεί να μην παραχαραχθεί η ιστορία.
Απαιτεί να μη σβηστεί η αλήθεια πίσω από πολιτικές σκοπιμότητες, διπλωματικές ισορροπίες και βολικές σιωπές.
Από το 1916 έως το 1923, περίπου 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν μέσα από διώξεις, εκτοπισμούς, πορείες θανάτου και οργανωμένα σχέδια αφανισμού.
Χιλιάδες οικογένειες ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.
Άνθρωποι εγκατέλειψαν σπίτια, εκκλησίες, περιουσίες, τάφους προγόνων και ολόκληρες ζωές.
Και όμως, ακόμη και σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που επιχειρούν να σχετικοποιήσουν, να αποσιωπήσουν ή να υποβαθμίσουν το μέγεθος αυτής της ιστορικής τραγωδίας.
Αυτό δεν είναι απλώς ιστορικό λάθος.
Είναι προσβολή προς τους νεκρούς.
Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπήρχαν άνθρωποι.
Υπήρχαν παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν.
Υπήρχαν μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους.
Υπήρχαν άνθρωποι που έφυγαν χωρίς να πάρουν τίποτε μαζί τους παρά μόνο τις εικόνες τους και την ψυχή τους.
Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο η λήθη.
Είναι η επιλεκτική μνήμη.
Είναι όταν οι κοινωνίες θυμούνται ορισμένες γενοκτονίες και σιωπούν για άλλες.
Όταν η ιστορική αλήθεια υποτάσσεται σε γεωπολιτικά συμφέροντα.
Όταν οι νεκροί αποκτούν διαφορετική αξία ανάλογα με τη συγκυρία.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν αποτελεί πράξη εθνικής υπερηφάνειας μόνο.
Είναι πράξη ιστορικής και ηθικής ευθύνης.
Το 1994, η Κυπριακή Βουλή προχώρησε στην υιοθέτηση ψηφίσματος για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Μια σημαντική απόφαση, αλλά χωρίς τότε τη νομική ισχύ που θα έδινε ακόμη μεγαλύτερο βάρος και θεσμική κατοχύρωση στη μνήμη.
Χρειάστηκαν περισσότερες από τρεις δεκαετίες ώστε να γίνει το αυτονόητο.
Τον Ιούνιο του 2025, η Βουλή των Αντιπροσώπων προχώρησε στην αναβάθμιση του προηγούμενου ψηφίσματος σε επίσημο νόμο του κράτους, τον Νόμο 117(Ι)/2025, μετά από πρόταση του Κινήματος Οικολόγων.
Η απόφαση αυτή δεν είναι μια τυπική νομοθετική πράξη.
Είναι μήνυμα.
Μήνυμα ότι η ιστορική μνήμη δεν διαπραγματεύεται.
Μήνυμα ότι η αλήθεια δεν μπορεί να μένει εγκλωβισμένη σε συμβολικές αναφορές.
Μήνυμα ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν διαγράφονται επειδή πέρασαν δεκαετίες.
Γιατί οι κοινωνίες που ξεχνούν, επαναλαμβάνουν.
Και οι κοινωνίες που φοβούνται να πουν την αλήθεια, αφήνουν χώρο στους αρνητές της ιστορίας να ξαναγράψουν το παρελθόν.
Σήμερα, λοιπόν, η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς ημέρα πένθους.
Είναι ημέρα ευθύνης.
Ημέρα μνήμης.
Ημέρα διεκδίκησης της αλήθειας.
Γιατί κάποιοι έφυγαν παίρνοντας μαζί τους μόνο τις ψυχές τους.
Και εμείς οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους.
Όχι από μίσος.
Αλλά από χρέος.
Πηγή: https://vouli.tv/
