Ο Χριστός ένθρονος σε δόξα στο κέντρο· αριστερά η θυσία του Αβραάμ με τον άγγελο που σταματά το χέρι του, δεξιά ο Νώε με την κιβωτό και ο Μωυσής με τις πλάκες· κάτω ο λεπρός γονατιστός λέγοντας με πίστη «Κύριε, εάν θέλης δύνασαί με καθαρίσαι» (Λουκ. 5, 12) και ο Χριστός που απλώνει το χέρι να τον θεραπεύσει.Ο Χριστός ευλογεί και αγκαλιάζει ένα μικρό παιδί, με τα παιδιά και τις μητέρες να Τον πλησιάζουν· κάτω ένας ταπεινός πιστός γονατιστός σε προσευχή με ανοιχτές παλάμες και δίπλα του φωτεινός φύλακας άγγελος.
Το φρόνημα νηπίου που πρέπει να έχουμε οι Πιστοί και οι λόγοι του Κυρίου («Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθεως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ. 18, 3) και «Άφετε τα παιδίαέρχεσθαι προς με» (Μάρκ. 10, 14).


Στην σημερινή μας Σύναξη, αδελφοί μου, θα ασχοληθούμε με το μεγάλο κεφάλαιο που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ.

Είναι τόσο σημαντικό πράγμα η Πίστη, ώστε ο απόστολος Παύλος να διακηρύττει:
«χωρίς δε πίστεως αδύνατον ευαρεστήσαι» (Εβρ. 11, 6).
Εάν δε χωρίς την πίστη δεν μπορεί ο άνθρωπος να ευαρεστήσει τον Θεό, σημαίνει ούτε και μπορεί να σωθεί…

Στην ίδια επιστολή του ο απόστολος εξαίρει τον παιάνα (ύμνο) της Πίστεως, εξυμνώντας τα κατορθώματα και την δύναμη της πίστεως των ηρώων της Παλαιάς Διαθήκης (όπως ο Άβελ, ο Ενώχ, ο Νώε, ο Αβραάμ, ο Μωυσής κ.ά.)

Η επιστολή αυτή διαβάζεται στην Εκκλησία την Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, την λεγόμενη Κυριακή των Αγίων Προπατόρων (Προς Εβραίους κεφ. 11).

Στην αρχή του ίδιου κεφάλαιου, ορίζει ο απόστολος Παύλος:

«Έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ. 11, 1).

Δηλαδή, πίστη είναι η αδίστακτη και ακλόνητη πεποίθηση στην πραγματική και βέβαιηύπαρξη εκείνων που ελπίζουμε· είναι απόδειξη και βεβαιότητα για πράγματα που δεν φαίνονται με τα μάτια του σώματος, αλλά χάρη σ’ αυτήν είναι σαν να τα βλέπουμε με τα μάτια μας και να τα πιάνουμε με τα χέρια μας.

 

1. Τα δύο ζεύγη της Πίστεως

Υπάρχουν 2 ζεύγη «Πίστης»:

 

Πρώτο ζεύγος:

Η μία «πίστη», του πρώτου ζεύγους, είναι όταν λ.χ. ακούω ή διαβάζω κάτι και αρχίζω να το πιστεύω… Αυτή είναι η λεγόμενη «πίστη εξ ακοής».

Η δεύτερη «πίστη», του πρώτου ζεύγους, είναι η «πίστηεξ αποκαλύψεως», η οποία ακολουθεί την πρώτη, μετά που και θα αγωνιστούμε και δουλέψουμε πνευματικά — αυτή πλέον είναι μία «πληροφορία» και «αποκάλυψη», την οποία ενεργεί ο Θεός μέσα μας.

 

Ερχόμαστε τώρα στο,

Δεύτερο ζεύγος (της «πίστεως»)

Η πρώτη «πίστη», του δεύτερου ζεύγους, είναι η πίστη στις Άγιες Γραφές, στα Δόγματα της Εκκλησίας μας και στα συγγρἀμματα γενικά των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας — ότι αυτά που μας λένε είναι σωστά και αληθινά.

Η άλλη «πίστη», του δεύτερου ζεύγους, είναι αυτή κατά την οποία ο πιστός δείχνει απεριόριστη και άνευ όρων εμπιστοσύνη στον Θεό και υπακοή στις εντολές Του, πιστεύοντας πως όταν αυτός ακολουθεί τις θείες εντολές και το θείο θέλημα -ακόμη και στην περίπτωση που αυτό θα συνεπάγεται κάποιο κόστος υλικό– ο καλός Θεός θα μεριμνήσει γι’ αυτόν, και θα τα φέρει όλα για το καλό και το συμφέρον της ψυχής του.

Με την δεύτερη αυτή πίστη, προχωρεί και κάνει τις επιλογές του, όταν βρεθεί μπροστά στο δίλημμα: Να λυπήσω τους ανθρώπους ή να λυπἠσω τον Θεό;
Να κάνω το αρεστό στους ανθρώπους ή το αρεστό στον Θεό;
Και αυτός με πίστη ακολουθεί πάντοτε το θέλημα του Θεού…

Μου θυμίζει αυτή η στάση το τροπάριο που συχνά ακούγεται να ψάλλεται με πίστη και ενθουσιασμό στις μεγάλες εορτές:
«Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν· οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού.»

Αυτό είναι πίστη!!!

Παράδειγμα της δεύτερης αυτής πίστης είναι και τα αψευδή λόγια του Κυρίου μας:

«Δια τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε τη ψυχη υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε… Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού (δηλ. τις εντολές του), και ταύτα πάντα (δηλ. τα υλικά) προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ’, 15, 33).

Με άλλα λόγια, ο Κύριος απαιτεί από μας να έχουμε πίστη στον Θεό και στα λόγια Του, και να μην έχουμε την αγχώδη εκείνη μέριμνα και ανησυχία διά το αύριον…

Σ’ αυτή την δεύτερη «πίστη» αναφερόμαστε σήμερα, αδελφοί μου.

 

2. Χριστιανική Πίστη: Όχι θρησκεία, αλλά αποδοχή της αποκάλυψης του Θεού

Με πίστη τρέχουμε τον προκείμενο σε μας αγώνα ώστε να καταλάβουμε το βραβείο της άνω κλήσεως!

Θέλω, πριν προχωρήσουμε, να διευκρινίσουμε, ότι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε και ακολουθούμε την Χριστιανική Πίστη!
Χριστιανική Πίστη, όχι Χριστιανική θρησκεία!

Οι λεγόμενες θρησκείες, είναι ανθρώπινες προσπάθειες και επινοήσεις, για να βρει και ανακαλύψει ο άνθρωπος τον άγνωστο σ’ αυτόν Θεό:

Πρόκειται δηλ. για μια κίνηση, από τα κάτω προς τα πάνω…

 

Από την ἀλλη μεριά, Χριστιανική Πίστη είναι η εκ μέρους του ανθρώπου “απάντηση”, πίστη και αποδοχή (γι’ αυτό και ονομάζεται Χριστιανική Πίστη) στο κάλεσμα και την αποκάλυψη που κάνει στον άνθρωπο ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός, διά μέσου της σάρκωσης του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Μονογενούς Υιού και Λόγου του Θεού:

Σ’ αυτή την περίπτωση ο ίδιος ο Θεός βρίσκει τον άνθρωπο και του αποκαλύπτεται.
Πρόκειται δηλ. εδώ για μια κίνηση από πάνω προς τα κάτω…

Κάθε μέρος, κάθε κομμάτι και κάθε “κύτταρο” της Πίστεώς μας, αν το αναλύσουμε, θα μας βγάλει ως αποτέλεσμα και πάλιν την λέξη αυτή:
Πίστη!

Ακόμη και ο Μοναχισμός, που ακολουθούμε εμείς οι Μοναχοί, αν του αλλάζαμε όνομα, θα μπορούσαμε και αυτόν να τον ονομάσουμε με την ίδια λἐξη:
Πίστη!!!
(με την ένοια που αναλύσαμε στην σημείωση 1, την δεύτερη πίστη του δευτέρου ζεύγους).

Βασικότατος λόγος και αιτία που αμαρτάνουμε και πέφτουμε στα ίδια λάθη, εμείς οι Χριστιανοί, αδελφοί μου, είναι γιατί ξεχνούμε και/ή αθετούμε μια επί μέρους πτυχή της πίστεώς μας!

Γι’ αυτό και, ακριβώς, για να μην αμαρτάνουμε και να μην πέφτουμε στα ίδια λάθη, θα πρέπει να έχουμε συνεχώς νήψη, προσοχή και προσευχή, ώστε να ανακαλούμε και να θυμόμαστε τι μαςπαραγγέλει σε κάθε περίπτωση η πίστη μας!

Ο πνευματικός μας αγώνας θα πρέπει να εμφορείται από την λογική της πίστεως και όχι από την λογική του…εγκεφάλου(!)
Όχι ότι η Πίστη μας είναι παρά-λογη, αλλ’ ότι είναι υπέρ-λογη!

Ακόμα, και οι αποφάσεις που παίρνουμε κατά τον βραδυνό Απολογισμό της ημέρας, που όλοι μας θα πρέπει να κάμνουμε, και αυτές απαιτούν εφαρμογή και πιστότητα, ως ούσαι και αυτές “κομμάτια” και μέρη, αν θέλετε, της πίστεώς μας!

 

3. Πίστη στις Ακολουθίες-Προσευχές: Ότι όσα λέγονται, γίνονται και σε μας

Πολλές φορές συμβουλεύουμε: Στην Εκκλησία έχε τον νου σου στα λόγια της Ακολουθίας, πιστεύοντας παράλληλα, κατά τον λόγον του Κυρίου, ότι όλα όσα λέγονται κατ’ αυτήν γίνονται!

Στον Ιερό Ναό, λοιπόν, και σε όλες γενικά τις Ακολουθίες, να πιστεύουμε ακράδαντα πως ΟΛΑ ΟΣΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ!!!
Με άλλα λόγια, να πιστεύουμε πως αυτά που διαβάζονται και ψάλλονται θα εφαρμοστούν αναμφιβόλως ένα προς ένα και σε μας!
(Το ίδιο δε να κάνουμε και στην κατά μόνας προσευχή μας).
Διότι, αδελφοί μου, η Εκκλησία όσα λέει δεν τα λέει απλώς και μόνο για να περνά η ώρα…

Αυτό στηρίζεται στον αψευδή λόγο του Κυρίου που μας διαβεβαίωσε:

«Όλα όσα ζητάτε στην προσευχή σας, να πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε και θα σας δοθούν» (Μάρκ. ια΄, 24).

Αν κάμναμε αυτή την τοποθέτηση, αδελφοί μου, ο νους μας θα ήταν συγκεντρωμένος στα τόσο μεγάλα και βαρυσήμαντα λόγια που λέγονται κατά την ώρα της προσευχής…
Αν όλοι οι πιστοί προσευχόμασταν με αυτό τον τρόπο, με αυτή την πίστη, «σεισμός» θα γινόταν στους ουρανούς και πολλά πράγματα θα άλλαζαν επί το καλύτερον….

Κάτι παρόμοιο διαβάζουμε και στην Καινή Διαθήκη, στον καιρό των αγίων Αποστόλων και των πρώτων Χριστιανών:

«Kαι δεηθέντων εσαλεύθη αυτών ο τόπος εν ω ήσαν συνηγμένοι (έγινε σεισμός), και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας….» (Πράξ. δ’ 31).

Αν προσέξει κανείς στις Ακολουθίες, θα δει ότι λέγονται και γίνονται πάρα πολύ σημαντικά πράγματα!
Απαγγέλονται πολύ μεγάλες και προς το όφελός μας αιτήσεις αλλά και γίνονται σπουδαία και σημαντικά για μας γεγονότα!
Πολύ περισσότερο, όταν οι προσευχές αυτές γίνονται από όλη την Εκκλησία -που είναι το μυστικό σώμα του Χριστού– λαμβάνοντας χώρα μέσα στον Ιερό Ναό, όπου παρόντες είναι ο ίδιος ο Θεός (η Αγία Τριάς), η Παναγία μας, οι Άγιοι Άγγελοι και όλοι οι Άγιοί μας — τότε, για να χρησιμοποιήσω και τον λόγο του Αγίου Παϊσίου, «συλλαλητήριο» γίνεται!!!

Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την Ευχή του Ιησού: Το να λέγουμε, όσο πιο συχνά μπορούμε, την ευχή και να πιστεύουμε ότι ο καλός Θεός θα τακτοποιήσει τα θέματά μας, ένα προς ένα, αυτό συνιστά πίστη και είναι καλό και θεάρεστο και ο καλός Θεός ανταποκρίνεται…

Όλα αυτά (το να πιστεύουμεδηλ. πως όλα όσα λέγονται στις Ακολουθίες, και στην κατά μόνας προσευχή μας γίνονται, πραγματοποιούνται και βιώνονται) είναι κλειδιά που πολύ μας βοηθούν στην πνευματική μας ζωή και πορεία…

Την πνευματική ζωή, αδελφοί μου, την ζει κανείς ανάλογα με τον βαθμό της καθαρότητός του, της ταπείνωσής του αλλά και της πίστης του! Την ζει όσο την βιώνει…

 

4. Η προσευχή εισακούεται πάντοτε

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ανεξάρτητα από την έκβαση και το αποτέλεσμα, ΟΛΕΣ οι αιτήσεις που κάμνουν οι άνθρωποι πρός τον Θεόν διά της προσευχής ΕΙΣΑΚΟΥΟΝΤΑΙ…και καμμιά δεν απορρίπτεται ούτε πηγαίνει χαμένη!

Αυτό πρέπει να το πιστεύεις… διαφορετικά, δεν πετυχαίνεις το αιτούμενο!

Και ένας άλλος λόγος, που λέγω ότι δεν πάει χαμένος ο χρόνος που ξοδεύουμε στην προσευχή, είναι αυτό που απαντά ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στους αντιλέγοντας:
«Ακόμα και η προσευχή σου να μην είχε ποιότητα, όμως, το ότι πρόσφερες ποσότητα χρόνου, αυτό δεν σε αφήνει χωρίς κέρδος, αφού ο χρόνος σου πέρασε μιλώντας με τον Θεό».

Φτάνει η προσευχή μας να γίνεται με ειλικρίνεια και αγνά ελατήρια, και ο καλός Θεός ΑΠΑΝΤΑ πάντοτε στην προσευχή μας…με την έκβαση και το αποτέλεσμα που Αυτός -μέσα από την άβυσσο της Αγάπης και της Σοφίας Του- κρίνει ως την καλυτέρα λύση για μας! (που αν την ξέραμε, αυτήν και θα ζητούσαμε!) Φτάνει, αδελφοί μου, που προσευχηθήκαμε…

Άρα, όλες οι προσευχές που γίνονται με αυτή την πίστη, εισακούονται!!!

Αν όμως δεν προσευχόμαστε ή προσευχόμαστε μεν αλλά διστάζουμε -κατά πόσον θα εισακούσει ο Κύριος τις προσευχές μας- τότε δεν ακολουθείται ο πιο πάνω πνευματικός νόμος…

Προσεύχου, λοιπόν, με πίστη, ότι όλα όσα λέγεις γίνονται και θα δεις σύντομα το αποτέλεσμα…

Ακόμα, μέσα στην δυσκολία της δοκιμασίας σου, μίλα εσωτερικά και μυστικά του Κυρίου σου και σε ακούει….
Μίλα Του δε τόσο σιγά και μυστικά, ώστε να μην σε ακούσει κανείς άλλος…· ούτε αυτός ο ίδιος ο εαυτός σου, ήτοι, η λογική σου, που σου φέρνει ευλογοφανείς αιτίες για αμφιβολίες, λύπη, απογοήτευση, απελπισία και -σε τελική ανάλυση- έλλειψη εμπιστοσύνης και πίστεως, κατά πόσο δηλ. ο Θεός θα μπορέσει να σε βγάλει από την δοκιμασία που περνάς και το αδιέξοδό σου…

Γενικά, για να μπορέσεις να συγκεντρωθείς στην προσευχή, είτε κατά μόνας είτε στην Ακολουθία στον Ναό, θα πρέπει να καταφέρεις να διώξεις κάθε σκέψη, κάθε τι που σε απασχολεί, κάθε “γνώση” και να αφεθείς…ως ένα αρτιγέννητο βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας του!

Διαφορετικά, θα μιλάς με τους λογισμούς σου…αντί με τον Θεό!

Με λίγα λόγια, η μακαρία εν Χριστώ αμεριμνία είναι το κατάλληλο “εσωτερικό περιβάλλον” για να μπορέσουμε να προσευχηθούμε…

 

5. Προσευχή με Πίστη (συνέχεια)

Βρίσκεσαι μπροστά σε ένα άλυτο πρόβλημα…

Πες με πίστη τα πιο κάτω:

«Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, ανθρωπίνως δεν βλέπω να υπάρχει λύση στό πρόβλημά μου.
Πιστεύω όμως Κύριε, ότι για Σένα υπάρχει λύση· γι’ αυτό και δεν ταράζομαι, αλλά προχωρώ κανονικά την πνευματική μου ζωή με πίστη, ειρήνη, αγάπη και προσευχή, περιμένοντας την δική Σου λύση. Σ’ ευχαριστώ.»

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»

Ακόμα, αν έχεις μια δυσκολία και είναι κάτι που σου φαίνεται ότι είναι πάνω από τις δυνάμεις σου στο να το ξεπεράσεις, πες με πίστη μαζί με τον λεπρό του ευαγγελίου:

«Κύριε, εάν θέλης δύνασαί με καθαρίσαι» (Λουκ. 5, 12) — (στην περίπτωσή μας) «Κύριε, εάν θέλεις δύνασαί με βοηθήσαι».

Άλλο παράδειγμα , κατά το οποίο μπορείς να απευθυνθείς με πίστη στον Θεό:

Έχεις πρόβλημα και δεν έχεις λύση;

Έχεις πόλεμο και κατατρεγμό είτε από τους ανθρώπους είτε από τον νοητό εχθρό μας, τον διάβολο, και δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις; Μην ανησυχείς!!!

Πες με πίστη το του ψαλμού:

«Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλμ. ιθ’, 8)

(Μτφρ.: Αυτοί μεν οι εχθροί μας επέρχονται εναντίον μας με δυνατά πολεμικά άρματα και με το φοβερό ιππικό τους· εμείς όμως με το παντοδύναμο Όνομα του Κυρίου και Θεού μας θα θριαμβεύσουμε εναντίον τους!!!)

Βάλε και ένα χαμόγελο στα χείλη (δείγμα εμπιστοσύνης στον Θεό) και περίμενε συντομότατα την ανατροπή των εναντίων…

 

6. Η Πρόνοια του Θεού: αφήνω τα πάντα σε Εκείνον

Άλλα παραδείγματα που δείχνει κανείς πίστη (εμπιστοσύνη) στον Θεό:

– Με πίστηνα περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή για κάτι… Και θα έρθει!

– Εκεί που δεν είσαι βέβαιος για το ορθόν, ή μη, μιας κίνησης ή απόφασής σου, μίλα με τον Θεό και πες του ότι αφίνεις με πίστη και σ’ Αυτόν ένα μέρος, να δείξει δηλ. Εκείνος με κάποιο σημάδι ή κάποια συγκυρία το πρακτέον…

– Ή έχεις ένα πρόβλημα και δεν βρίσκεις άκρη… Κάνε με πίστη μια ευχή στον Θεό εκ βάθους καρδίας και άφησε το· και έχει ο Θεός… Πολύ σύντομα ο καλός Θεός θα το τακτοποιήσει!

– Γενικά, όταν προσευχηθείς στον Θεό, για ένα σου πρόβλημα, σταμάτα πλέον να το σκέφτεσαι και/ή να σε απασχολεί… Και δεν θα αργήσει ο καλός Θεός να σου το τακτοποιήσει. Αυτό θα πει πίστη!

– Δώσε (εναπόθεσε) τον εαυτόν σου στον Κύριο και δεν θα το μετανοιώσεις!
Τι λέμε συχνά στις ιερές Ακολουθίες; «Της Παναγίας αχράντου… και πάντων των Αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα (να εναποθέσουμε δηλ. με πίστη όλη μας την ζωή και όλα μας τα θέματα στον Θεό)».

 

Γιατί;

1ο. Παραδειγματιζόμενοι από την ζωή των Αγίων και της Θεοτόκου και

2ο. «Ότι αυτώ (τω Θεώ) μέλει περί ημών», (γιατί, ο Θεός πολύ νοιάζεται, πολύ φροντίζει για μας αλλά και πολύ μας ποθεί!!!)

Να μην ξεχνούμε το ωραίο μας σύνθημα:

«Χριστέ μου, εγώ τα πνευματικά μου και Σύ τα υλικά μου».

Δέχεται ο Χριστός μας μια τέτοια συμφωνία!

Χαρά Του, εμείς να μεριμνούμε για την τήρηση των εντολών Του και γενικά για την ψυχή μας… και Εκείνος να φροντίζει και να μεριμνά για τις υλικές μας ανάγκες…

 

7. Μεριμνώ αμερίμνως: χωρίς άγχος και ανησυχία

Να μεριμνούμε…αμερίμνως! και να φροντίζουμε…αφροντίστως! αν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό.

Να φροντίζουμε, αλλ’ όχι με την αγχώδη εκείνη μέριμνα!

Π.χ. τα του σπιτιού ή τα της εργασίας σου: Θα τα φροντίζεις, όμως αφροντίστως, δηλ. ο νους και κυρίως η καρδιά να μην είναι προσ-κολλημένα σ’ αυτά, αλλά στον Θεό και τα πνευματικά…

Τι ωραία, μπροστά σε ένα πρόβλημα, ακόμα και σοβαρό, να έχεις εναποτεθειμένες τις ελπίδες σου στον Θεό, με προσευχή, πίστη και νηφαλιότητα· χωρίς άγχος ή ανησυχία, αγωνία ή λύπη…

Κάνοντας έτσι, δεν έχει παρά να σου αποδώσει ο καλός Θεός το ζητούμενο σύντομα!

Τι όμορφη κατάσταση, ενώ είσαι “αδύναμος” και “μετέωρος” (στο τι θα επακολουθήσει δηλ. στο εγγύς ή το απώτερο μέλλον) να μην έχεις σε κανένα άνθρωπο την απόλυτη ελπίδα σου, αλλά, για όλα

1ο. να στηρίζεσαι στην Ευχή του Ιησού!

2ο. να είσαι στην Εκκλησία και να παρακολουθείς τα λόγια της Ακολουθίας, δίνοντας πίστη πως όσα λέγονται εκεί θα πραγματοποιηθούν·

3ο. να είσαι ξέγνοιαστος·

4ο. να είσαι χαρούμενος·

5ο. να έχεις την βεβαιότητα ότι για όλα σου τα προβλήματα θα μεριμνήσει ο καλός Θεός θα σου τα τακτοποιήσει… με τον τρόπο που Αυτός γνωρίζει ως τον καλύτερο για σένα. Και

6ο. γι’ αυτό και δεν ασχολείσαι με αυτά, ούτε και τα σκέφτεσαι…

Απλά περιμένεις να δεις την λύση που θα δώσει ο Θεός…

Να μην ανησυχείς, λοιπόν, μπροστά σε ένα ενδεχόμενο πρόβλημα.
Νάχεις πίστη και ο καλός Θεός θα τα φέρει όλα προς το καλό και το συμφέρον σου…

Αυτό είναι πίστη, αδελφοί μου και γι’ αυτή την πίστη μιλούμε σήμερα!

Τι όμορφη και ευλογημένη κατάσταση!!!

Δοκιμάστε την…

 

8. Η λογική του εγκεφάλου και η «λογική της πίστεως»

Ο φόβος είναι μεταπτωτική κατάσταση…
Δεν υπήρχε τέτοιο συναίσθημα μέσα στον Παράδεισο (πριν την πτώση δηλ. των πρωτοπλάστων).

Ο φόβος είναι αποτέλεσμα της πτώσης του ανθρώπου στην αμαρτία…

Το αντίδοτο του φόβου είναι η πίστηστην σωστική και προστατευτική πρόνοια του Θεού!!!

Γι’ αυτό ας μην νικώμαστε από τον όποιο φόβο… αλλά ας νικούμε τον φόβο με την πίστη στον Θεό!!!

Αυτό, βεβαίως, προαπαιτεί μια προσωπικήσχέση με τον Χριστό!

Να Τον βάλουμε δηλ. τον Χριστό στην προσωπική μαςζωή…

Μην διακατέχεσαι και μην διακυβερνάσαι μόνο από την ξηρή λογική ούτε να νικιέσαι απ’ αυτήν, αλλά νίκα την λογική με την… «λογική της πίστεως!»

Η πρώτη (η λογική του εγκεφάλου) είναι καλή, όταν δεν αντικρούει την δεύτερη (την λογική της πίστεως)…

Η δεύτερη πρέπει πάντοτε να πρυτανεύει... και ενίοτε (όπου χρειάζεται) να υπηρετείται από την πρώτη…

 

9. Η πίστη στον Θεό σε σχέση με την συμπεριφορά του πλησίον

«Δότε τόπον τη οργη…» (Ρωμ. 12, 19).

Μπροστά στις όχι καλές διαθέσεις, αντιδράσεις και συμπεριφορές του πλησίον, ας υποχωρούμε (ανεχόμενοι) σιωπηλά και αφήνοντας τον Θεό να ενεργήσει για λογαριασμό μας…

Ο λόγος που οργιζόμαστε κατά του πλησίον, όταν αυτός μας ενοχλεί σε κάτι, είναι γιατί δεν έχουμε πίστηστον Θεό.
Έτσι, μας κυριεύει το άγχος και η ανησυχία, πράγματα που δεν μας αφήνουν και δεν μας επιτρέπουν να αφήσουμε τα πάντα, και αυτό τον εαυτό μας, στην σωστική πρόνοια και προστασία του Θεού!
Η έλλειψη, λοιπόν, της πίστεως αυτής, μας εξαναγκάζει και ωθεί στην αυτοάμυνα και την κατά τα άλλα κοσμική αντιμετώπιση των πειρασμών…

 

10. Πίστη με φρόνημα νηπίου

Μέσα στις τόσες ανησυχίες, τα άγχη και τους φόβους, με τα οποία κυριαρχούμαστε εμείς οι άνθρωποι, αντιλαμβανόμαστε την αρίδηλη ανάγκη να πλησιάσουμε τον Θεό με φρόνημα νηπίου! (μικρού παιδιού!)

Το ευτελές και αδύνατο σώμα του νηπίου (ή αυτού που έχει φρόνημα μικρού παιδιού) είναι καλυμμένο με ένα άλλο αόρατο ένδυμα, την χάρη και την κρυφή φροντίδα του Θεού Πατέρα.

Λέει και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος:
«Προσέγγισε τον Θεό με φρόνημα μικρού παιδιού, και έτσι βάδιζε τον δρόμο σου ενώπιόν Του, για να αξιωθείς να νοιώσεις την πατρική εκείνη φροντίδα, που νοιώθουν τα μικρά παιδιά, εκ μέρους των γονιών τους».

Μας διαβεβαιώνει και ο Κύριος:
«Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ. 18, 3).
Έτσι, αδελφοί μου, μας θέλει ο Ποιητής και Πλάστης μας Κύριος.

Και αλλού, λέει ο Χριστός μας:
«Άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με, και μη κωλύετε αυτά· των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού. Αμήν λέγω υμίν, ος εάν μη δέξηται την βασιλείαν του Θεού ως παιδίον, ου μη εισέλθη εις αυτήν.
Και εναγκαλισάμενος αυτά κατηυλόγει τιθείς τας χείρας επ’ αυτά» (Μάρκ. 10, 14-16).

Αυτά όλα, αδελφοί μου, έχουν την εφαρμογή τους μόνο με την πίστη, που εξετάσαμε σήμερα.

Ο Θεός μαζί μας…

Καλές επιτυχίες!!!

†Ο Ηγούμενος Τροοδιτίσσης Δαμασκηνός


*Σημ.: Μετά την σύντομη ανάπτυξη του εισαγωγικού μας θέματος, απαντούμε στην συνέχεια σε κάθε είδους απορίες, αμφιβολίες ή ερωτήματα που τυχόν έχουν οι πιστοί (και όχι απαραιτήτως μόνο στο εισαγωγικό θέμα που θίγουμε).

Πηγή:  https://trooditissa.org/

 

Ζῆ Κύριος ὁ Θεός ὁ Παντοκράτωρ!