1 Μαρτίου 2026  Κυ­ρι­α­κὴ Α Νη­στει­ῶν
Κυριακή της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Ἀ­νά­μνη­σις τῆς ἀ­να­στη­λώ­σε­ως τῶν ἱ­ε­ρῶν εἰ­κό­νων» (843).
Εὐ­δο­κί­ας ὁ­σι­ο­μάρ­τυ­ρος (†160-170), Μαρ­κέλ­λου καὶ Ἀν­τω­νί­νης μαρ­τύ­ρων.
Ἦ­χος πλ. α´, ἑ­ω­θι­νὸν ε´. (τυ­πι­κὸν Τρι­ῳ­δί­ου §§28-30).

Τίς Θε­ὸς μέ­γας ὡς ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν;
σὺ εἶ ὁ Θε­ός, ὁ ποι­ῶν θαυ­μά­σι­α μό­νος.

Οἱ προ­φῆ­ται ὡς εἶ­δον, οἱ ἀ­πό­στο­λοι ὡς ἐ­δί­δα­ξαν, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ὡς πα­ρέ­λα­βεν, οἱ δι­δά­σκα­λοι ὡς ἐ­δογ­μά­τι­σαν, ἡ οἰ­κου­μέ­νη ὡς συμ­πε­φρό­νη­κεν,
ἡ χά­ρις ὡς ἔ­λαμ­ψεν, ἡ ἀ­λή­θει­α ὡς ἀ­πο­δέ­δει­κται, τὸ ψεῦ­δος ὡς ἀ­πε­λή­λα­ται, ἡ σο­φί­α ὡς ἐ­παρ­ρη­σι­ά­σα­το, ὁ Χρι­στὸς ὡς ἐ­βρά­βευ­σεν,
οὕ­τω φρο­νοῦ­μεν, οὕ­τω λα­λοῦ­μεν,
οὕ­τω κη­ρύσ­σο­μεν Χρι­στὸν τὸν ἀ­λη­θι­νὸν Θε­ὸν ἡ­μῶν,
καὶ τοὺς αὐ­τοῦ ἁ­γί­ους ἐν λό­γοις τι­μῶν­τες, ἐν συγ­γρα­φαῖς, ἐν νο­ή­μα­σιν, ἐν να­οῖς, ἐν εἰ­κο­νί­σμα­σι,
τὸν μὲν ὡς Θε­ὸν καὶ δε­σπό­την προ­σκυ­νοῦν­τες καὶ σέ­βον­τες,
τοὺς δὲ δι­ὰ τὸν κοι­νὸν δε­σπό­την ὡς αὐ­τοῦ γνη­σί­ους θε­ρά­πον­τας τι­μῶν­τες καὶ τὴν κα­τὰ σχέ­σιν προ­σκύ­νη­σιν ἀ­πο­νέ­μον­τες.
Αὕ­τη ἡ πί­στις τῶν ἀ­πο­στό­λων, αὕ­τη ἡ πί­στις τῶν πα­τέ­ρων, αὕ­τη ἡ πί­στις τῶν ὀρ­θο­δό­ξων, αὕ­τη ἡ πί­στις τὴν οἰ­κου­μέ­νην ἐ­στή­ρι­ξεν.
Ἐ­πὶ τού­τοις τοὺς τῆς εὐ­σε­βεί­ας κή­ρυ­κας ἀ­δελ­φι­κῶς τε καὶ πα­τρο­πο­θή­τως εἰς δό­ξαν καὶ τι­μὴν τῆς εὐ­σε­βεί­ας,
ὑ­πὲρ ἧς ἠ­γω­νί­σαν­το, ἀ­νευ­φη­μοῦ­μεν καὶ λέ­γο­μεν·
Τῶν τῆς ὀρ­θο­δο­ξί­ας προ­μά­χων εὐ­σε­βῶν βα­σι­λέ­ων, ἁ­γι­ω­τά­των πα­τρι­αρ­χῶν, ἀρ­χι­ε­ρέ­ων, δι­δα­σκά­λων, μαρ­τύ­ρων, ὁ­μο­λο­γη­τῶν, αἰ­ω­νί­α ἡ μνή­μη.

ἀποστολικὴ περικοπή: Πρὸς Ἑ­βραί­ους Ἐ­πι­στο­λῆς Παύ­λου τὸ Ἀ­νά­γνω­σμα.     (Ἑβρ. ια´ 24-26, 32-40).

Ἀ­δελ­φοί,
πί­στει Μω­ϋ­σῆς «μέ­γας γε­νό­με­νος» ἠρ­νή­σα­το λέ­γε­σθαι υἱ­ὸς θυ­γα­τρὸς Φα­ρα­ώ,
μᾶλ­λον ἑ­λό­με­νος συγ­κα­κου­χεῖ­σθαι τῷ λα­ῷ τοῦ Θε­οῦ ἢ πρό­σκαι­ρον ἔ­χειν ἁ­μαρ­τί­ας ἀ­πό­λαυ­σιν,
μεί­ζο­να πλοῦ­τον ἡ­γη­σά­με­νος τῶν Αἰ­γύ­πτου θη­σαυ­ρῶν τὸν ὀ­νει­δι­σμὸν τοῦ Χρι­στοῦ·
ἀ­πέ­βλε­πε γὰρ εἰς τὴν μι­σθα­πο­δο­σί­αν.
Καὶ τί ἔ­τι λέ­γω;
Ἐ­πι­λεί­ψει γάρ με δι­η­γού­με­νον ὁ χρό­νος πε­ρὶ Γε­δε­ών, Βα­ράκ τε καὶ Σαμ­ψὼν καὶ Ἰ­ε­φθά­ε, Δαυ­ΐδ τε καὶ Σα­μου­ὴλ
καὶ τῶν προ­φη­τῶν, οἳ δι­ὰ πί­στε­ως κα­τη­γω­νί­σαν­το βα­σι­λεί­ας,
εἰρ­γά­σαν­το δι­και­ο­σύ­νην,
ἐ­πέ­τυ­χον ἐ­παγ­γε­λι­ῶν,
ἔ­φρα­ξαν στό­μα­τα λε­όν­των,
ἔ­σβε­σαν δύ­να­μιν πυ­ρός,
ἔ­φυ­γον στό­μα­τα μα­χαί­ρας,
ἐ­νε­δυ­να­μώ­θη­σαν ἀ­πὸ ἀ­σθε­νεί­ας,
ἐ­γε­νή­θη­σαν ἰ­σχυ­ροὶ ἐν πο­λέ­μῳ,
πα­ρεμ­βο­λὰς ἔ­κλι­ναν ἀλ­λο­τρί­ων·
ἔ­λα­βον γυ­ναῖ­κες ἐξ ἀ­να­στά­σε­ως τοὺς νε­κροὺς αὐ­τῶν·
ἄλ­λοι δὲ ἐ­τυμ­πα­νί­σθη­σαν, οὐ προσ­δε­ξά­με­νοι τὴν ἀ­πο­λύ­τρω­σιν, ἵ­να κρείτ­το­νος ἀ­να­στά­σε­ως τύ­χω­σιν·
ἕ­τε­ροι δὲ ἐμ­παιγ­μῶν καὶ μα­στί­γων πεῖ­ραν ἔ­λα­βον, ἔ­τι δὲ δε­σμῶν καὶ φυ­λα­κῆς·
ἐ­λι­θά­σθη­σαν,
ἐ­πρί­σθη­σαν,
ἐ­πει­ρά­σθη­σαν,
ἐν φό­νῳ μα­χαί­ρας ἀ­πέ­θα­νον,
πε­ρι­ῆλ­θον ἐν μη­λω­ταῖς, ἐν αἰ­γεί­οις δέρ­μα­σιν,
ὑ­στε­ρού­με­νοι,
θλι­βό­με­νοι,
κα­κου­χού­με­νοι,
ὧν οὐκ ἦν ἄ­ξι­ος ὁ κό­σμος,
ἐν ἐ­ρη­μί­αις πλα­νώ­με­νοι καὶ ὄ­ρε­σι καὶ σπη­λαί­οις καὶ ταῖς ὀ­παῖς τῆς γῆς.
Καὶ οὗ­τοι πάν­τες μαρ­τυ­ρη­θέν­τες δι­ὰ τῆς πί­στε­ως
οὐκ ἐ­κο­μί­σαν­το τὴν ἐ­παγ­γε­λί­αν, τοῦ Θε­οῦ πε­ρὶ ἡ­μῶν κρεῖτ­τόν τι προ­βλε­ψα­μέ­νου, ἵ­να μὴ χω­ρὶς ἡ­μῶν τε­λει­ω­θῶ­σι.

Εὐαγγέλιον: Ἐκ τοῦ κα­τὰ Ἰ­ω­άν­νην (Ἰω. α´ 44-52)  

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νῳ, ἠ­θέ­λη­σεν ὁ Ἰ­η­σοῦς ἐ­ξελ­θεῖν εἰς τὴν Γα­λι­λα­ί­αν· καὶ εὑ­ρί­σκει Φίλιππον καὶ λέ­γει αὐ­τῷ·
ἀ­κο­λο­ύ­θει μοι.
Ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀ­πὸ Βηθ­σα­ϊ­δά, ἐκ τῆς πό­λε­ως Ἀν­δρέ­ου καὶ Πέτρου.
Εὑ­ρί­σκει Φίλιππος τὸν Να­θα­να­ὴλ καὶ λέ­γει αὐ­τῷ·
Ὃν ἔ­γρα­ψε Μω­ϋ­σῆς ἐν τῷ νό­μῳ καὶ οἱ προ­φῆ­ται εὑ­ρή­κα­μεν, Ἰ­η­σοῦν τὸν υἱ­ὸν τοῦ Ἰ­ω­σὴφ τὸν ἀ­πὸ Να­ζα­ρέτ.
Καὶ εἶ­πεν αὐ­τῷ Να­θα­να­ήλ·
Ἐκ Να­ζα­ρὲτ δύ­να­ταί τι ἀ­γα­θὸν εἶ­ναι;
Λέγει αὐ­τῷ Φίλιππος·
Ἔρ­χου καὶ ἴ­δε.
Εἶ­δεν ὁ Ἰ­η­σοῦς τὸν Να­θα­να­ὴλ ἐρ­χό­με­νον πρὸς αὐ­τὸν καὶ λέ­γει πε­ρὶ αὐ­τοῦ·
Ἴ­δε ἀ­λη­θῶς Ἰσ­ρα­η­λί­της, ἐν ᾧ δό­λος οὐκ ἔ­στι.
Λέγει αὐ­τῷ Να­θα­να­ήλ·
Πόθεν με γι­νώ­σκεις;
Ἀ­πε­κρί­θη ὁ Ἰ­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν αὐ­τῷ·
Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φω­νῆ­σαι, ὄν­τα ὑ­πὸ τὴν συ­κῆν εἶ­δόν σε.
Ἀ­πε­κρί­θη Να­θα­να­ήλ καὶ λέ­γει αὐ­τῷ·
Ῥαβ­βί, σὺ εἶ ὁ υἱ­ὸς τοῦ Θε­οῦ, σὺ εἶ ὁ βα­σι­λεὺς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ.
Ἀ­πε­κρί­θη Ἰ­η­σοῦς καὶ εἶ­πεν αὐ­τῷ·
Ὅ­τι εἶ­πόν σοι, εἶ­δόν σε ὑ­πο­κά­τω τῆς συ­κῆς, πι­στε­ύ­εις; με­ί­ζω το­ύ­των ὄ­ψῃ.
Καὶ λέ­γει αὐ­τῷ·
Ἀ­μὴν ἀ­μὴν λέ­γω ὑ­μῖν, ἀπ᾿ ἄρ­τι ὄ­ψε­σθε τὸν οὐ­ρα­νὸν ἀ­νε­ῳ­γό­τα καὶ τοὺς ἀγ­γέ­λους τοῦ Θε­οῦ
ἀ­να­βα­ί­νον­τας καὶ κα­τα­βα­ί­νον­τας ἐ­πὶ τὸν υἱ­ὸν τοῦ ἀν­θρώ­που.

Ἀκολουθίες Ἑσπερινοῦ Ὄρθρου και Θείας Λειτουργίας