Ονοματοδοσία
Είναι σωστό να δίνουμε δύο ονόματα στον βαπτιζόμενο;

1. Ένα όνομα αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
   Το όνομα εκφράζει την προσωπική και μοναδική ταυτότητα του βαπτιζομένου. Διπλά ονόματα, π.χ. Γιώργος-Σωτήρης είναι ενάντια στην θεολογία του προσώπου.
   Πώς ξεχωρίζουμε -πέστε μου- τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, που έδρασε κυρίως στην Παλαιά Διαθήκη, από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που η δράση του ήταν κυρίως στην Καινή Διαθήκη, αν όχι από το ένα τους συγκεκριμένο όνομα;

2. Γίνεται να είχαμε έναν Αρχάγγελο με το όνομα, Αρχάγγελος Γαβριήλ-Μιχαήλ; (με δύο δηλ. ονόματα;)
3. Το όνομα έχει ιδιαίτερα πνευματικό νόημα.
   Το όνομα, αδελφοί μου, δεν είναι μια οικογενειακή επιλογή· συνδέει το παιδί, όχι με τον παππού ή την γιαγιά, αλλά με ένα συγκεκριμένο Άγιο.

4. Το όνομα του συγκεκριμένου Αγίου που του δίνεται, γίνεται ταυτόχρονα ένα Χριστιανικό πρότυπο ζωής.
   Ο Χρυσόστομος προτρέπει να δίνουμε στα παιδιά ονόματα Αγίων, ώστε η ζωή τους να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

5. Το όνομα λειτουργεί ως διαρκής υπενθύμιση.
   Κάθε φορά που το παιδί ακούει το όνομά του, μπορεί να θυμάται τον συγκεκριμένο Άγιο και τις αρετές του.

6. Ο ιερός Χρυσόστομος αποδοκιμάζει την ονοματοδοσία, που γίνεται αποκλειστικά για να ικανοποιήσουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες.
   Αντί γι’ αυτά τα ονόματα, λέγει, να επιλέγονται ονόματα δικαίων, μαρτύρων, επισκόπων, και Αποστόλων.

7. Η τιμή προς τους παππούδες/γιαγιάδες, συνεχίζει ο άγιος Χρυσόστομος, δεν πρέπει να αποτελεί το κριτήριο της χριστιανικής ονοματοδοσίας.
   Άλλωστε, λέγει, μπορούμε να τιμούμε τους προγόνους μας, όχι μέσω της ονοματοδοσίας, αλλά με την τιμή και το σέβας του παιδιού προς αυτούς, καθώς και με άλλους πρακτικούς τρόπους.

8. Αν με ρωτάτε, η ονοματοδοσία του παιδιού θα πρέπει να είναι προϊόν προσευχής.
   Να φωτίσει δηλ. ο Θεός, τι όνομα θα ταίριαζε στο παιδί, ώστε να καταξιωθεί μελλοντικά να γίνει σωστός άνθρωπος, και ειδικότερα, σωστός Χριστιανός!
   Και αυτό, θα πρέπει να το γνωρίζουν καλά και οι γονείς και οι…συμπέθεροι (παπούδες και γιαγιάδες!)
   Κάτι παρόμοιο που γίνεται και από τον Ηγούμενο μιας Μονής, στην ονοματοδοσία ενός νέου Μοναχού, που παίρνει νέο, Μοναχικό όνομα.

9. Άλλο η εκκλησιαστική παράδοση και άλλο η οικογενειακή εθιμοτυπία και ιδιορυθμία…
   Το «να πάρει και τα δύο ονόματα για να μη στενοχωρηθεί κανείς» κατήντησε κοινωνική αυθαιρεσία, χωρίς καμιά απολύτως θεολογική βάση.
   Με άλλα λόγια, αντί να συνέουμε το παιδί με ένα συγκεκριμένο άγιο, το συνδέουμε με τον παππού ή την γιαγιά!
   Πόσο εγωϊστικό εκ μέρους τους.
   Δεν λέω, ας δοθεί ένα όνομα των προγόνων, όμως ένα όνομα, για να εξυπηρετεί και τον βασικό σκοπό της ονοματοδοσίας· και σε άλλο παιδί, που αν θέλει ο Θεός να γεννηθεί, ας δοθεί το άλλο όνομα…

10. Δίνουμε ένα όνομακατά την ονοματοδοσία της 8ης ημέρας και το ίδιο αυτό όνομα δίνουμε και κατά την βάπτιση.
11. Η απλότητα του ενός ονόματοςταιριάζει περισσότερο στην αρχαία Εκκλησιαστική παράδοση.
    Δηλαδή, η παλαιότερη χριστιανική πρακτική συνδέει το όνομα με ένα συγκεκριμένο άγιο (εδώ είναι η βαρύτητα) και όχι με την ανάγκη να εκπροσωπηθούν πολλές οικογενειακές προτιμήσεις.

12. Με άλλα λόγια, η ονοματοδοσία και το Βάπτισμα δεν είναι οικογενειακή προτίμηση ενός παππού ή μιας γιαγιάς.
    Είναι η είσοδος ενός συγκεκριμένου προσώπου στην ζωή της Εκκλησίας και η ένταξή του στο σώμα του Χριστού, κάτω από ένα Χριστιανικό όνομα.

13. Το βασικό κριτήριο πρέπει να είναι το πνευματικό όφελος του παιδιού.
    Όπως αναφέραμε και στο 8, η επιλογή του ονόματος πρέπει να υπηρετεί την χριστιανική του αγωγή και όχι τις επιθυμίες των συγγενών.

Τέλος,

14. Έναόνομα δίνει σαφέστερη πνευματική αναφορά.
    Υπάρχει ένα συγκεκριμένο όνομα, ένας συγκεκριμένος Άγιος και ένα συγκεκριμένο πρότυπο ζωής για το παιδί.

Γι’ αυτό, καλό και θεμιτό θα είναι, να σταματήσει επιτέλους αυτή η νεωτεριστική “μόδα” της διπλής ονοματοδοσίας…

*Σημ.: Μετά την σύντομη ανάπτυξη του εισαγωγικού μας θέματος, απαντούμε στην συνέχεια σε κάθε είδους απορίες, αμφιβολίες ή ερωτήματα που τυχόν έχουν οι πιστοί (και όχι απαραίτητως μόνο στο εισαγωγικό θέμα που θίγουμε).