ΠΕΡΙ ΓΑΜΟΥ
ΟΙ ΠΙΟ ΣΤΕΝΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ

• Κορυφή: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ / ΟΙ ΠΙΟ ΣΤΕΝΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ / 26/09/2026
• Χριστός Παντοκράτωρ ενώνει τα χέρια του ζεύγους με στεφάνωμα — Ευαγγέλιο: «ΕΣΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΕΙΣ ΣΑΡΚΑ ΜΙΑΝ»
  και ειλητάριο «Ο ΘΕΟΣ ΣΥΝΕΖΕΥΞΕΝ»
• Αριστερά: «ΝΥΜΦΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» — Δεξιά: «ΝΥΜΦΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ», ενωμένοι με χρυσή κλωστή αγάπης
• Κάτω αριστερά: Πηγή και ρυάκι που ποτίζει την οικογένεια — «ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΡΥΑΚΙ»
• Κάτω δεξιά: Το ένα κοινό Ποτήριο της Θείας Κοινωνίας — «ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙΟΝ»
• Κάτω ταινία: «ΟΙ ΔΥΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑ — Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ»

1. Ο Γάμος ως δημιουργία νέας «φωλιάς», νέας οικογένειας

Οι πιο στενοί συγγενείς ενός ανθρώπου, μετά τον Γάμο, δεν είναι οι γονείς ή τα αδέλφια του, αλλά το έτερον του ήμισυ (ο/η σύζυγος).
Ας δούμε τι λέει η Αγία Γραφή, τόσο η Παλαιά, όσο και η Καινή Διαθήκη:

Παλαιά Διαθήκη:

«Γι’ αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και την μητέρα του και θα προσκολληθεί στην γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο σάρκα μία.» (Γένεσις 2, 24) Και

Καινή Διαθήκη:

Το ίδιο λέει και στην Καινή Διαθήκη:
«Γι’ αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και την μητέρα του και θα προσκολληθεί στην γυναίκα του, και οι δύο θα γίνουν μία σάρκα·
έτσι δεν είναι πια δύο, αλλά μία σάρκα.» (Μάρκος 10, 7-8)

Το ρήμα «προσκολληθήσεται» σημαίνει κυριολεκτικά, ότι ενώνονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην χωρίζονται χωρίς να σπάσουν.
Δεν σημαίνει ότι ξεχνούμε τους γονείς, αλλά ότι το ζευγάρι ιδρύει νέο κέντρο, νέα «φωλιά», που είναι μια νέα οικογένεια, η οικογένεια του ζευγαριού.

«Οι δύο γίνονται ένα.» Πράγματι, το τέκνο είναι το ένα που γίνεται από τους δύο, και παίρνει γενεαλογικά και από τους δύο.
To παιδί φέρει στο πρόσωπο, στο σώμα, στον χαρακτήρα του και τους δύο γονείς μαζί, αδιαχώριστα.

Το παιδί, βεβαίως, είναι «κληρονομία Κυρίου», δώρο και όχι δικαίωμα ή σχέδιο του ανθρώπου.

Εμείς όλοι είμαστε καρπός αυτής της ένωσης των δύο φύλων μέσα στον Γάμο.
Άρα ο Γάμος δεν αφορά μόνο το ζευγάρι· είναι η πηγή της ζωής κάθε ανθρώπου.

2. Το αδιάλυτο του Γάμου — Αυτή την «μία σάρκα» κανείς ας μην την χωρίζει

Ο Γάμος δεν είναι απλή συμφωνία δύο ανθρώπων· ο ίδιος ο Θεός τους «συνέζευξε», τους έβαλε δηλαδή στον ίδιο ζυγό.
Η «σαρξ» στην Γραφή σημαίνει ολόκληρο τον άνθρωπο, όχι μόνο το σώμα — άρα η ένωση αυτή αφορά ψυχή, σώμα, κοινή πορεία ζωής…

Όπως μας διευκρίνησε ο Χριστός:
«Και οι δύο θα γίνουν μία σάρκα· έτσι δεν είναι πια δύο, αλλά μία σάρκα.
(Και συνεχίζει):
Αυτό, λοιπόν, που ο Θεός ένωσε στον ίδιο ζυγό, ο άνθρωπος ας μην το χωρίζει.» (Μάρκος 10, 8-9) Αυτό αποτελεί και το αδιάλυτο του Γάμου.

3. Άνδρα και γυναίκα τους έπλασε ο Θεός

Παλαιά Διαθήκη:

Λέει στην Γένεση:
«Και ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο· κατ’ εικόνα Θεού τον έπλασε· άνδρα και γυναίκα τους έπλασε.
Και ο Θεός τους ευλόγησε λέγοντας,
Να αυξάνεστε και να πληθύνεστε και να γεμίσετε την γη και να την κυριεύσετε, και να εξουσιάζετε τα ψάρια της θάλασσας και τα πουλιά του ουρανού και όλα τα κτήνη και όλη την γη και όλα τα ερπετά που σέρνονται πάνω στην γη.» (Γένεσις 1, 27-28)

Καινή Διαθήκη

Εις δε την Καινή Διαθήκη, είπεν ο Κύριος:
«Δεν διαβάσατε ότι αυτός που τους δημιούργησε από την αρχή, άνδρα και γυναίκα τους δημιούργησε;» (Ματθαίος 19, 4)

Και τα δύο φύλα φέρουν την εικόνα του Θεού, και η διάκρισή τους (των δύο φύλων) είναι σχέδιο του Θεού «από την αρχή», μαζί με την ευλογία της γονιμότητας, στην περίπτωση που το ανδρόγυνο θα έλθει εις «Γάμου κοινωνίαν»

Όμως, πιο κάτω, ο Κύριος λέγει κατηγορηματικά:

4. «Όποιος αφήσει την γυναίκα του και παντρευτεί άλλη διαπράττει μοιχεία»

«Και τους λέει (ο Χριστός), όποιος αφήσει την γυναίκα του και παντρευτεί άλλην, διαπράττει μοιχεία εις βάρος της· και αν γυναίκα αφήσει τον άνδρα της και παντρευτεί άλλον, διαπράττει μοιχεία.» (Μάρκος 10, 11-12)

Αφού οι δύο είναι «μία σάρκα», ο Γάμος δεν διαλύεται και δεν μπορεί ο καθένας, ανάλογα με την διάθεσή του, να «αλλάζει» σύζυγο!
Ο Κύριος αναφέρεται και στα δύο φύλα ισότιμα, των οποίων η ευθύνη της πιστότητας είναι κοινή.

Σε άλλο σημείο, ο Κύριος επαναλαμβάνει τα ίδια:
«Καθένας που αφήνει την γυναίκα του και παντρεύεται άλλη διαπράττει μοιχεία, και όποιος παντρεύεται γυναίκα χωρισμένη από τον άνδρα της διαπράττει μοιχεία.» (Λουκάς 16, 18)

Αυτή είναι η ακρίβεια του Ευαγγελίου.
Άλλο, αν η Εκκλησία κάμνει την λεγόμενη «οικονομία», κατεβάζοντας τον πήχυ, απλά για να μην χαθούν οι χωρισμένοι εντελώς, ζώντες σε μια ισόβια κατάσταση αμαρτίας και μοιχείας…

5. «Το μυστήριο αυτό είναι μέγα»

Όπως αναφέραμε στο σημείο 1, όμοια μιλά και ο απ. Παύλος για τον Γάμο:
«Γι’ αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και την μητέρα του και θα προσκολληθεί στην γυναίκα του, και οι δύο θα γίνουν μία σάρκα.
Και συνεχίζει:
Το μυστήριο αυτό είναι μέγα· εγώ δε λέγω ότι αναφέρεται στον Χριστό και στην Εκκλησία.» (Εφεσίους 5, 31-32)

Ο Απόστολος παίρνει το χωρίο της Γένεσης και βλέπει πίσω από την ένωση άνδρα και γυναίκας μεγαλύτερο βάθος, την ένωση του Χριστού με την Εκκλησία.
Γι’ αυτό ο Γάμος στην Εκκλησία μας είναι μεγάλο Μυστήριο και όχι απλώς ένας κοινωνικός θεσμός.

6. Σχέσεις των συζύγων. Ο Νυμφίος Χριστός και η Νύμφη Εκκλησία ως πρότυπο

Όπως η Εκκλησία τρέφει άπειρο σεβασμό προς τον Νυμφίο της Χριστό, έτσι πρέπει και η σύζυγος να σέβεται τον σύζυγο.
Και όπως ο Νυμφίος Χριστός θυσίασε τον εαυτό του για την Νύμφη του Εκκλησία, έτσι και ο σύζυγος πρέπει να είναι έτοιμος για κάθε θυσία για την γυναίκα του.

Ο ίδιος απόστολος γράφει:
«Αλλά, όπως η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και οι γυναίκες στους δικούς τους άνδρες σε όλα.
Οι άνδρες, να αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως και ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία και παρέδωσε τον εαυτό του γι’ αυτήν.» (Εφεσίους 5, 24-25)

Και πιο κάτω λέγει:
«Πάντως και εσείς, ο καθένας χωριστά, να αγαπά την γυναίκα του όπως τον εαυτό του, η δε γυναίκα να σέβεται με ευλάβεια τον άνδρα της.» (Εφεσίους 5, 33)

Δύο διευκρινήσεις:
Εκεί που λέγει στο αρχαίο κείμενο, «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα»· το «φοβήται» εδώ σημαίνει σεβασμό και ευλάβεια, όχι τρόμο.
Επίσης,
το πρότυπο του συζύγου είναι ο Χριστός που έφτασε μέχρι τον Σταυρό — άρα η «αρχή» του άνδρα είναι διακονία και θυσία, όχι εξουσία.

7. Καθήκοντα του συζύγου, καθήκοντα της συζύγου σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη

Λέγει πάλιν ο απ. Παύλος:
«Οι γυναίκες, να υποτάσσεστε στους δικούς σας άνδρες, όπως αρμόζει εν Κυρίω.
Οι άνδρες, να αγαπάτε τις γυναίκες σας και να μη φέρεστε με πικρία απέναντί τους.» (Κολοσσαείς 3, 18-19)

Στους Κορινθίους γράφει:
«Ο άνδρας να αποδίδει στην γυναίκα την οφειλόμενη στοργή, ομοίως δε και η γυναίκα στον άνδρα.
Η γυναίκα δεν έχει εξουσία πάνω στο δικό της σώμα, αλλά ο άνδρας· ομοίως δε και ο άνδρας δεν έχει εξουσία πάνω στο δικό του σώμα, αλλά η γυναίκα.» (Α΄ Κορινθίους 7, 3-4)
Πρέπει, λοιπόν, στο ζευγάρι να επικρατεί η αμοιβαία στοργή και όχι να κάνει ο καθένας το κέφι του εις βάρος του άλλου.

Παρόμοια ομιλεί και ο απ. Πέτρος, για την τρυφερότητα που πρέπει να δείχνουν οι άνδρες προς τις συζύγους τους:
«Οι άνδρες, ομοίως, να συζείτε με τις γυναίκες σας με κατανόηση, δείχνοντας τιμή στο γυναικείο φύλο, έχοντας επίγνωση της ανθρώπινης ευαισθησίας και αδυναμίας της γυναικός,
και ως συγκληρονόμους της χάριτος της ζωής, ώστε να μην εμποδίζονται οι προσευχές σας.» (Α΄ Πέτρου 3, 7)

Όπως είδαμε στο Εφεσίους 5, 25, στο σημείο 6, ο σύζυγος καλείται να μην γίνεται πικρός και σκληρός, αλλά να αγαπά και τιμά την γυναίκα του.
Η σύζυγος, πάλιν, καλείται να σέβεται και να συμπαραστέκεται στον σύζυγό της.

Όπως λένε, και ο Παύλος και ο Πέτρος:

Ο μεν Παύλος, «οι γυναίκες, να υποτάσσεστε στους δικούς σας άνδρες όπως στον Κύριο.» (Εφεσίους 5, 22)

Ο δε Πέτρος, «ομοίως οι γυναίκες, υποτασσόμενες στους δικούς τους άνδρες, ώστε ακόμη και αν κάποιοι δεν πείθονται στον λόγο, να κερδηθούν χωρίς λόγο με την συμπεριφορά των γυναικών τους.» (Α΄ Πέτρου 3, 1)

8. Ο Γάμος ως δώρο του Θεού — και ο Δωρητής

Ο Γάμος, η ένωση των δύο φύλων, είναι ένα δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο.
Οι Μοναχοί (ή οι άγαμοι μέσα στον κόσμο, όταν είναι εν Κυρίω η αγαμία τους) αντί το δώρο, προτιμούν τον Δωρητή! — γιατί, πιο εύκολα μπορούν έτσι να Τον προσοικειωθούν.

Λέγει χαρακτηριστικά ο απ. Παύλος, ο οποίος ήτο άγαμος:
«Θέλω μάλιστα όλοι οι άνθρωποι να είναι όπως εγώ· αλλά ο καθένας έχει το δικό του χάρισμα από τον Θεό, ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς.» (Α΄ Κορινθίους 7, 7)

Τόσο ο Γάμος, όσο και η παρθενία, αδελφοί μου, είναι χαρίσματα από τον Θεό, δύο δρόμοι που οδηγούν (πρέπει να οδηγούν) προς το ίδιο τέλος — τον ίδιο τον Θεό.
Ούτε ο γάμος υποτιμάται ούτε η μοναχική ζωή ή εν Κυρίω αγαμία· ο καθένας ζει το δώρο που του δόθηκε — αν και ο έγγαμος, με περισσότερες, βέβαια, δυσκολίες μπορεί και αυτός να βρει τον Δωρητή μέσα από το δώρο.

9. Η αγάπη των συζύγων προηγείται της αγάπης των παιδιών

Η αγάπη του/της συζύγου πρέπει πάντοτε να στέκει πιο πάνω από την αγάπη των παιδιών και αυτή να πρυτανεύει.
Και τούτο, γιατί, αυτή προηγείται μεν χρονικά, αλλά και γιατί τα παιδιά είναι καρπός αυτής της πρώτης αγάπης.

Το βλέπουμε ήδη στην σειρά του χωρίου της Γένεσης· πρώτα «καταλείψει» τους γονείς και «προσκολληθήσεται» στην γυναίκα του — και μετά έρχονται τα παιδιά.
Όπως είδαμε στην Γένεση:
«Γι’ αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και την μητέρα του και θα προσκολληθεί στην γυναίκα του, και οι δύο θα γίνουν σάρκα μία.» (Γένεσις 2, 24)

Όπως η πηγή και το ρυάκι, αν στεγνώσει η πηγή, στερεύει και το ρυάκι.
Έτσι και η αγάπη των συζύγων· αν χαθεί, μπερδεύονται και χάνονται και τα παιδιά.
Το καλύτερο δώρο στα παιδιά, είναι οι γονείς που αγαπούν ο ένας τον άλλον.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι τα παιδιά αγαπούνται λιγότερο· αλλ’ ότι η αγάπη των γονιών έχει την σωστή της θέση και τάξη, προς όφελος και των παιδιών.

10. Οι δύο σύζυγοι, μία θλίψη, μία χαρά, ένα σώμα, ένα ταμείο

Πρέπει οι δύο (σύζυγοι) να αποτελούν ένα.
Όταν λ.χ. αρρωσταίνει το ένα μέρος, θεωρείται ότι «αρρωσταίνει» το ζεύγος.
Όταν τιμάται το ένα μέρος, τιμάται από κοινού το ζεύγος.
Υπάρχει μία θλίψη κοινή, μία χαρά κοινή, ένας άνθρωπος, μία κατάσταση, ένα, αν θέλετε, κοινό ταμείο.

Λέγει η Αγ. Γραφή:
«Και αν πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα μέλη· και αν δοξάζεται ένα μέλος, συγχαίρουν όλα τα μέλη.» (Α΄ Κορινθίους 12, 26)

Και αλλού:
«Το πλήθος των πιστών είχε μία καρδιά και μία ψυχή· και κανείς δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του είναι δικό του, αλλά είχαν τα πάντα κοινά.» (Πράξεις 4, 32)

Το πρώτο χωρίο μιλά για το σώμα της Εκκλησίας, το δεύτερο για την πρώτη χριστιανική κοινότητα — και τα δύο ταιριάζουν στην μικρότερη «εκκλησία», την οικογένεια.
Αν ο Θεός μάς θέλει «μία σάρκα», τότε και οι πόνοι, οι χαρές και τα υπάρχοντα είναι όλα κοινά.

11. Ένα Βάπτισμα, μία Πίστη, ένα Ποτήριο — ένας Γάμος

Όπως υπάρχει ένα Βάπτισμα, μία Πίστη, ένα Ποτήριο, έτσι υπάρχει και ένας Γάμος.

Λέγει ο απ. Παύλος:
«Ένα σώμα και ένα πνεύμα, όπως ακριβώς και καλεστήκατε σε μία ελπίδα της κλήσεώς σας· ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα, ένας Θεός και Πατέρας όλων, που είναι πάνω από όλους και διά μέσου όλων και μέσα σε όλους σας.» (Εφεσίους 4, 4-6)
Έτσι και μέσα στην Εκκλησία υπάρχει έναςΓάμος και ένακοινό Ποτήριο που ενώνει τους συζύγους, η Θεία Κοινωνία, ο ίδιος ο Χριστός.
Ένας, λοιπόν, είναι και ο Γάμος και ένας ο σύντροφος στην κοινή πορεία προς τον Θεό…

Συμπερασματικά

Ο Γάμος είναι η πρώτη και αρχική αγάπη, η πρώτη εστία, η πρώτη «φωλιά», που από αυτόν γεννιέται η οικογένεια, και από την οικογένεια η Εκκλησία και η κοινωνία.
Οι δύο γίνονται ένα, μπαίνουν στον ίδιο-κοινό ζυγό, στην ίδια πορεία και τρέφονται από το ίδιο Ποτήριο.

Καταλαβαίνετε τώρα, αδελφοί μου, πως όσα είπαμε στις δύο προηγούμενες Συνάξεις για την αγνότητα πριν από τον γάμο δεν ήσαν απαγορεύσεις, αλλά η κατάλληλη προετοιμασία για την αγάπη και την ένωση των δύο φύλων (ανδρός και γυναικός) στο Μυστήριο του Γάμου, του δώρου που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο.